3. "We are family, I got all my sisters with me"

- To do jutra. – powiedziała z uśmiechem Brooke, kiedy zobaczyła, że brunet idzie w ich kierunku. – Nie będę przeszkadzać.

- Nie Brooke…

- Cześć. – przytuliła Susy i szepnęła – Rzeczywiście jest przystojny.

Po tych słowach obie się zaśmiały. Brooke poszła do domu, a Rocky podszedł do blondynki stojącej na schodach.

- Co ty tu robisz? – zapytała zdziwiona.

- Przyszedłem po ciebie. – odpowiedział z uśmiechem.

- Skąd wiedziałeś, o której kończę?

- Nie wiedziałem.

- Co?

- Tak. Stoję tu już od godziny.

- Dlaczego?

- Chciałem jak najszybciej wytłumaczyć to co się stało rano. – powiedział skrępowany, a na twarzy pojawiły się rumieńce.

- Chodzi ci o siebie w spódniczce, czy w bokserkach? – spytała z zadziornym uśmieszkiem.

- Ja…

- Dobra nie tłumacz się. Idziemy? Padam z głodu.

- Jasne. – odpowiedział chłopak, a na jego twarzy znowu zawitał boski uśmiech z dołeczkami.

- Co się tak szczerzysz? – zapytała, również się uśmiechając.

- Nic. – spojrzał jej w oczy. - Chodźmy już.

Zeszli ze schodów i wolnym krokiem podążali ulicą. Rozmawiali i śmiali się przez całą drogę. Dziewczyna była tak wpatrzona w Rocky’ego, że nawet nie wiedziała gdzie ją prowadzi. Ocknęła się dopiero, kiedy zobaczyła, że stoją pod jego domem.

- Czemu tu przyszliśmy? – zapytała zdziwiona.

- Mówiłaś, że jesteś głodna. Mama akurat robi obiad.

- Nie sądzę, żebym była mile widziana w twoim domu.

- Dlaczego?

- Wiesz po tej całej akcji z pralką i twoim bratem, sama nie wiem czy chcę tam wchodzić.

- Daj spokój. Pokochają cię. – odpowiedział patrząc jej w oczy.– Nie daj się długo prosić.

- Ugh. Dobra! – powiedziała dziewczyna, nie mogąc oprzeć się jego proszącym oczom. – Ale jak mnie nie polubią to będzie twoja wina.

- Jasne, jasne. – po tych słowach uśmiechnął się szeroko i otworzył drzwi, przepuszczając w nich Susy.

W kuchni panowało wielkie zamieszanie. W końcu mama Rocky’ego przygotowywała obiad dla… dziesięciu osób. I dla Susy, o której jeszcze nie wiedziała. Dlaczego dla dziesięciu? Cała ich siódemka, dziewczyna Riker’a oraz Ellington ze swoją dziewczyną. Blondynka słyszała tylko zwroty typu: „podaj mi to”, „wrzuć to do garnka” i tym podobne.

- Mamo ile nas będzie? – zawołał z tarasu Riker, który właśnie rozkładał talerze.

 - Dziesięcioro. – odpowiedziała.

- Tak właściwie to jedenaścioro. – wtrącił się Rocky.

- Słucham? – jego mama się odwróciła i spojrzała na Rocky’ego badającym wzrokiem.

- Bo w zasadzie… - zaczął się jąkać. – No… Ja… Przyprowadziłem kogoś.

- Kogo? – zapytała zdziwiona. - To jest Susanne. – powiedział z uśmiechem.

Zza  drzwi wyłoniła się Susy wprawiając mamę bruneta w osłupienie.

- O koleżanka od pralki. – uśmiechnął się Riker, który właśnie wrócił z tarasu.– Witaj ponownie. 

- Hej. – przywitała się z nieśmiałym uśmiechem.

- Dzień dobry, jestem Susanne. – powiedziała nieśmiało podając pani Lynch rękę.

- Witaj, mów mi Stormie. – odparła wesoło kobieta, od razu przytulając dziewczynę i rzucając do Rocky’ego bezgłośne: „Jaka ona śliczna”.

On natomiast lekko się zarumienił i poszedł przedstawić Susy reszcie domowników. Dziewczyna poznała już prawie całą rodzinę. Przyszła kolej na przedstawienie jej Ross’owi. Blondyn oparł się o drzwi i poprawił sobie włosy.

- ‘Zzup babe. – mrugnął do niej i kiwnął głową.

Dziewczyna się roześmiała, a Rocky lekko zdenerwował. Nagle za chłopakiem pojawił się Ratliff. Delikatnie popchnął drzwi, a opierający się o nie Ross upadł na ziemię. Wszyscy wybuchnęli głośnym śmiechem, tylko blondyn leżał naburmuszony.

- Stary, to było świetne, przybij piątkę. – wykrztusił przez śmiech Rocky i przybił piątkę z przyjacielem.

- Dzięki Ratliff. – powiedział oburzony Ross, podnosząc się z podłogi.

- Oj tam, młody nie denerwuj się. Jeszcze zdążysz poderwać jakąś laskę. – odpowiedział mu Ell, dalej się śmiejąc.

- W każdym bądź razie jestem Susy. – przedstawiła się dziewczyna, również nie mogąc powstrzymać się od śmiechu.

- Ross. Miło mi cię poznać. – uśmiechnął się delikatnie, choć dalej był wkurzony i wyciągnął do niej rękę.

- Mi również.

- Ellington. – przedstawił się brunet. – I moja dziewczyna Kelly. – dodał obejmując brunetkę.

- Miło mi was poznać. – uśmiechnęła się Susy. – Gratuluję żartu.

- On się tylko rozgrzewał. – powiedziała z uśmiechem Kelly.

Wszyscy się zaśmiali i Rocky poszedł przedstawić Susy najmłodszemu bratu.

- No więc Ryland to jest Susy.

- Miło mi cię poznać. – powiedział uśmiechnięty chłopak.

- Mi ciebie również. – odwzajemniła uśmiech.

- Wiec skoro wszyscy się już znamy, to może chodźmy do stołu. – zaproponował Rocky i poszli na taras.

 Na obiedzie panowała wesoła atmosfera. Wszyscy żartowali i śmiali się. Susy była pod wielkim wrażeniem, jaką można mieć zabawę, jedząc obiad w tyle osób. Ale śmiała się razem z nimi. Oprócz całej rodziny, poznała tam również dziewczynę Riker’a – Emily, która trochę się spóźniła. Zarówno Kelly, jak i Emily bardzo przypadły jej do gustu. Były przemiłe. Było widać, że pary bardzo się kochają. Po około 3 godzinach było już po obiedzie. No ale cóż wszystko co dobre, zawsze się kończy. Wszyscy przyłączyli się do sprzątania, po czym Stormie razem z Rydel oświadczyły, że same to pozmywają i wygoniły ludzi z kuchni. Ell i Kelly podziękowali za obiad i czule żegnając się ze wszystkimi opuścili dom. Riker i Emily poszli do niego do pokoju. Ross i Ryland do siebie, a Mark poszedł grzebać przy samochodzie, co było jego ulubionym zajęciem.

 - Więc… - zaczął nieśmiało Rocky. - … Zabrał bym cię do siebie do pokoju, ale Riker mnie wyprzedził, także… Co robimy?

- Wiesz, ja chyba pójdę do domu, naprawdę było miło, ale muszę zerknąć jeszcze raz na notatki z zajęć i…

- Odprowadzę cię. – zaproponował z uśmiechem.

- Tym razem ci nie odmówię. – odpowiedziała i odwzajemniła uśmiech. – Pożegnam się tylko z twoją mamą, dobrze?

- Pewnie, poczekam tutaj.

 Susy uśmiechnęła się i poszła do kuchni, gdzie, jak przypuszczała, zastała Delly ze swoją mamą, rozmawiające jak prawdziwe przyjaciółki. Na ten widok blondynka się uśmiechnęła i uznała, że nie będzie im przeszkadzać. Odwróciła się i miała już iść kiedy zatrzymała ją Stormie.

- Susy, kochanie, wychodzisz już?

- Tak. Dziękuję pani za wszystko. To był naprawdę świetny obiad. – uśmiechnęła się.

- Zostań jeszcze chwilkę. Niczego się o tobie nie dowiedziałyśmy.

- Z chęcią bym została, ale naprawdę muszę już iść.

- No dobrze. Ale następnym razem chcemy się wszystkiego dowiedzieć. – odpowiedziała z uśmiechem, a Delly jej przytaknęła. Po czym przytuliła dziewczynę i szepnęła – Dbaj mi o niego.

- Słucham? – zapytała blondynka z niedowierzaniem.

- Dbaj o Rocky’ego. – powtórzyła.

- Wow, czyli jednak się nie przesłyszałam. – uśmiechnęła się. – Muszę panią zmartwić, ale nie jesteśmy razem.

- Ależ oczywiście. – powiedziała nieco sarkastycznie i zwolniła uścisk. Za to podeszła Delly.

- Miło mi było cię jeszcze raz zobaczyć. – powiedziała z uśmiechem i również się przytuliła.

- Mi ciebie również. – odpowiedziała z uśmiechem. – Przekażecie wszystkim cześć ode mnie? Nie chciałabym im przeszkadzać.

- Pewnie. – odpowiedziały razem. – Idź już.

Susy wyszła z kuchni, a Rocky czekał na nią w przedpokoju.

- To co idziemy? – rzucił z uśmiechem i otworzył jej drzwi.

- Pewnie. – opowiedziała i odwzajemniła uśmiech.

Szli tą samą drogą co wczoraj, wolnym spacerkiem. Panowała w sumie niezręczna cisza więc Susy postanowiła ją przerwać.

- Masz naprawdę świetną rodzinę.

- Dzięki. Taa są całkiem fajni.

- Zwariowałeś? Są świetni! Kurde w życiu nie widziałam szczęśliwszej rodziny. Nawet moja nigdy się tak nie bawi przy obiedzie.

- To dlatego, że jest nas tak dużo.

 - Serio nie zauważyłam. – powiedziała z sarkazmem.

- Serio? – chłopak zaczął się do niej zbliżać.

- Serio. – odpowiedziała a Rocky był już tak blisko, żeby ją pocałować. Ta jednak wyrwała mu się i zaczęła uciekać.

- O co chodzi?! – krzyknął zdezorientowany i pobiegł za blondynką.

- O nic! Zrzucimy obiad! – krzyczała ze śmiechem, biegnąc dalej przed siebie.

- Zaraz cię złapię!

- Nigdy!

Takim cudem w dziesięć minut byli pod jej domem zmęczeni biegiem, ale cały czas się uśmiechali.

- Taaa… To był dobry bieg. – powiedziała uśmiechnięta z trudem łapiąc powietrze. – Może wejdziesz do środka?

- Zapraszasz mnie? – uniósł tajemniczo jedną brew.

- Nie to nie. – powiedziała i się odwróciła, aby otworzyć drzwi.

- Czy ja coś takiego powiedziałem?

- Nie. To co chcesz wejść?

- Skoro nalegasz. – chłopak uśmiechnął się tak szeroko, że w jego policzkach znowu ukazały się dołeczki.

Weszli do środka. Domek okazał się być bardzo przytulny. Może nie miał drogich mebli i ekskluzywnych sprzętów, ale Susy taki właśnie odpowiadał.

- Chcesz coś do picia? – zapytała.

- Jeszcze się pytasz? – odpowiedział z uniesionymi brwiami. Na to dziewczyna się uśmiechnęła i poszła do kuchni.

 Mamy 3 rozdział i bardzo przepraszam, że dodaję go dopiero dzisiaj :| Nie miałam w ogóle czasu przez weekend i na dodatek zepsuł mi się laptop, dlatego też rozdział nie jest zbyt długi. Ogólnie to jest tak trochę o niczym, ale to nic xD W każdym bądź razie, nie przedłużam już. Życzę miłego czytania i liczymy na komentarze ;)

~Iga